Post in Africa

Jahoor, ik leef nog en het gaat goed met me!

Ik ben alleen nogal slecht bereikbaar geweest. De reden hiervoor komt in een volgende blogupdate: nog ff geduld hebben dus.

Dank voor alle mailberichten die ik de afgelopen weken heb gekregen. Ik zal mijn best doen om binnenkort op alles te reageren.

Cheers uit Nairobi, Aenne

Wij hebben thuis een DVD speler en dan is de verleiding groot om af en toe eens een filmpje te pakken. DVD’s worden te kust en te keur verkocht; bij het Sarit staan jongens met uitgebreide collecties (vaak zijn dit schijfjes met een collectie aan films) en in het winkelcentrum is een verhuurcentrum. Samen met Hans heb ik naar ‘Casino Royale’, de meest recente James Bond film gekeken.

Van enige spanning was absoluut geen sprake, het leek eerder een slapstick! Dit had vooral met de ondertiteling te maken. Aangezien de kwaliteit van het beeld en geluid nogal veel te wensen overliet was ik op zoek gegaan naar de ondertiteling. Uiteindelijk verscheen er wat in beeld. Dat kwam de film echter niet ten goede! De vertaling was dermate hilarisch dat alle aandacht voor de film zelf zoek was: we hebben hem dan ook niet uitgekeken….

Een paar voorbeelden:
• 007 is 001 geworden???
• Mr. Bond wordt Sir of Bond genoemd
• That one who are is other… (heerlijk koeterwaals)
• I do not sure how many you fail…
• He she is a genius

Toelichting: persoonsaanduidingen zijn wel vaker in de he she vorm; het geslacht lijkt moeilijk te bepalen te zijn – al lijkt me dat in het geval van Mr. Bond wat eigenaardig.

Kortom: qua vertaalwerk ligt er nog een schone taak hier. Mocht je nog een baantje zoeken…….

Op de 18e hebben Ruud, Hans en ik bij Simmers op Kenyatta Ave een biertje gedronken ter ere van mijn trouwdag. Een prima initiatief en een prima stek. Een nadeel van Simmers is wel dat er altijd gedonder is over de bierprijs: bij wazungu wordt standaard geprobeerd om meer te rekenen. De knul die ons hielp maakte het wel erg bont. We kregen een bonnetje voor 4 bier. Kosten: 440 Shilling.

Ruud protesteerde en zei: dat kost bier niet. De knul antwoordde dat het bier duurder was geworden vanwege de extra heffing (zie tekst over de SIN tax). Daarop vroeg Ruud: wat kost een biertje dan nu? Het antwoord was prachtig: een Tusker kost 100 Shilling…. 100×4 = 440? De jongen verdween schielijk en kwam terug met onderstaande (aangepaste) rekening. En wij moesten verschrikkelijk lachen!

Ik zat lekker te lezen over beestjes toen ik een enorm tumult op straat hoorde. Ik ging naar buiten en vanaf het balkon zag ik dat het een drukte van jewelste was voor onze poort. Hans kwam net aanlopen en het leek er even op of het tumult met hem te maken had, maar het bleek om de Chowpaty (Indiaas restaurant onder in Shimmers Plaza, op de hoek) auto te gaan die op straat stilstond. De parkeerwachten waren er als de kippen bij en dreigden met een boete als de chauffeur niet subiet zou vertrekken. De manager van Chowpaty werd erbij gehaald en het tumult ging nog even door.

Wat bleek nou? De sleutel was afgebroken in het contactslot en de chauffeur wachtte totdat iemand dat kon maken… Het was me echter niet duidelijk waarom al die kabaalmakende heren de auto niet naar de 3 meter verderop gelegen parkeerplaats konden duwen, maar dat terzijde.

Give who?
Omdat het pijpenstelen regende toen ik het Sarit wilde uitlopen heb ik maar even even een parapluie gescoord bij de Uchumi. Het was rustig op straat en bijna donker. Op Woodvale Grove werd ik aangesproken door een jongen die me vanonder zijn parapluie aankeek. “Mzungu, give me 1,000 Shillings”. Hierop draaide ik me naar hem toe, keek hem recht in de ogen, stak mijn hand naar hem uit en zei: “Give me 1,000 Shillings”. Hij keek me stomverbaasd aan en zei niets meer….

Het is natuurlijk volkomen absurd dat een mzungu om pecunia vraagt. Zelfs onder bedelaars slaat de inflatie toe: ik kan me de dagen nog goed herinneren dat er om 10 bop (ander woord voor shilling) werd gevraagd en dat is echt niet lang geleden!

Benjaminnetje
Boodschappen doen bij de Uchumi krijgt iets weg van een soap. Bij mijn laatste boodschappentocht was het 3x raak. Het begon met de dame die voor me stond. Ze had een jochie van een jaar of 5 bij zich, Benjamin. Terwijl ze de boodschappen op de band zette zag het joch zijn kans schoon en peerde hem. Toen mams het merkte keek ze paniekerig rond en riep “Benjamin, Benjamin”. Ze keek mij nog even aan maar ik had ook niet gezien welke richting hij was uitgegaan. Uiteindelijk kwam Benjamin weer tevoorschijn. Ze sprak hem stevig toe en zette hem tegen de toonbank aan. Blijf! Aan zijn gezicht zag ik al dat hij andere plannen had. Hij gaf sloeg haar op de billen en stond te mokken. Tot mijn verbazing kreeg hij even later een snoepje en een pakje drinken. Je moet er niet in knijpen hoor, Benjamin?! Drie keer raden wat Benjamin deed: de lopende band lag vol met chocolademelk. Hij keek zijn moeder aan met een uitdagende blik van: zeg er eens wat van?? – maar dat deed ze niet. Alle boodschappen werden en plastic zakjes gezet in een grote kar en moeder en kind vertrokken enigszins verhit.

Erwtenoverschot
Toen waren mijn boodschappen aan de beurt. Achter me stond een stel (hij Kenyaans, zij Amerikaans met een jochie van circa 4 jaar. Ineens zag ik een grote zak erwten tussen mijn boodschappen liggen en ik zei tegen de cassiere dat die niet van mij waren. Maar van wie dan wel? Het bleek dat het jochie enthousiast zijn ouders aan het helpen was en hij gooide al hun spullen tussen die van mij. De erwten waren al gescand en het was wachten op de hoofdcassiere voor een correctie. Dat duurde echter nogal lang en de Amerikaanse en ik besloten dat onderling te regelen. De erwten bleven op mijn rekening staan, zij gaf mij het geld en de cassiere kon verdergaan. Simpel toch? Dat dachten wij ja, maar toen ik had afgerekend werden dezelfde erwten wederom gescand! De Amerikaanse protesteerde en moest alsnog op de sleutel voor de kassa wachten….. Onze oplossing was té voordehandliggend.

Tegoedbon?!
De mooiste zet was wel het Palak Paneer vervolg. De actie (3 halen, 2 betalen) liep nog steeds: op het goed gevulde schap stond ‘zolang de voorraad strekt’. Prima. Ik ging met mijn bon naar de infobalie en vroeg om een derde pak. Toen ik een heel klein pakje Indiaas eten kreeg vroeg ik nogmaals om Palak Paneer. Hierop kreeg ik te horen dat de aanbieding geldig was tot en met vandaag en zolang de voorraad strekt. Interessant, zei ik, het is vandaag en het schap staat vol, dus? Maar de omschrijving bleek op de voorraad bij de infobalie te slaan, en dat kleine pakje was het laatste exemplaar dat er was. Ik heb er eens naar gekeken (de bereidingswijze was nogal complex) en gezegd dat ik dan de pakken niet hoefde. Dat kon: dan zou ik een tegoedbon krijgen. Mij best. Ik kreeg een soort visitekaartje dat bij ‘doopfeesten’ wordt gebruikt. Op de achterkant schreef de medewerker een code, die hij eerst in een groot schrift had geschreven, en vulde hij een bedrag in en plaatste zijn handtekening. Er stond geen datum op en er was ook geen enkele verwijzing naar Uchumi. Toen ik vroeg tot wanneer ik dat kaartje kon gebruiken vroeg hij heel verbaasd: “Ga je nu geen boodschappen doen?”. Duh, ik kom de winkel net uit…. Daarop voegde hij de volgende tekst toe: “to use later….”. Ik ben heel benieuwd wat er bij mijn volgende bezoek aan Uchumi gebeurt!

Afhankelijkheid van stroomvoorziening
We hebben al een paar keer stroomuitval gehad. Onze compound beschikt niet over een generator en dus is het handig om naar alternatieven te zoeken. ’s Avonds zijn die er in de vorm van kaarsen, zaklantaarns of uit eten gaan. Koken is dan niet mogelijk aangezien we een eletrische kookplaat hebben. Dankzij de power failure hebben Annabella en ik genoten van een heerlijke Thaise maaltijd in een nabijgelegen restaurant. Overdag kun je lezen of schrijven in plaats van achter de computer werken of uitwijken naar een van de grotere hotels in de stad. Daar kun je rustig werken op je laptop en – tegen betaling – draadloos internetten. Soms heb ik mazzel en kan ik thuis meeliften op een onbeveiligd draadloos netwerk, maar de frequentie en signaalsterkte daarvan variëren nogal en maken het derhalve tot een ‘onberekenbare factor’. Maar een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, dat weet ik. Voor een constante, redelijk snelle verbinding is Easysurf in het Sarit een prima optie en daar zit ik nu dus ook….

Hoera, een zwembad….
In de grotere, luxueuze hotels vind je zonder uitzondering zwembaden. Nu is het in deze maanden relatief koud in Nairobi – gemiddeld een graad of 19 – en is ook het aantal zonuren relatief beperkt (circa 4 tot 5 uur per dag). Dat zou kunnen verklaren waarom ik geen zwemmers heb gezien. De enige persoon die actief is bij de zwembaden is degene die het water schoonhoudt. Alhoewel, geen baders? Bij het Holiday Inn zat een klein vogeltje enthousiast toilet te maken bij het trapje van het zwembad en het genoot er overduidelijk van. Overigens is het goed mogelijk dat veel Kenyanen in de 5* bakken niet kunnen zwemmen.

Dat was een van de dingen die me opviel toen ik mijn vorige onderzoek uitvoerde bij het Victoriameer. Veel van de lokale mensen konden niet zwemmen terwijl het meer centraal staat in de voorziening van hun dagelijkse levensbehoeften! Ik heb ook vissers gesproken die niet konden zwemmen; dat lijkt me toch behoorlijk riskant, zeker gezien de bootjes waarmee zij rondvaren op het meer. Ik moet wel toegeven dat de aanwezigheid van nijlpaarden, krokodillen en bilharzia niet uitnodigt tot een duik in het meer, maar toch….

Groene vingers?
Vanaf mijn balkon kan ik hetgeen er in de Crossway gebeurt aardig volgen, de activiteiten van de bewakers incluis. Net buiten onze compound is een strook aarde, waarin plantjes zijn gepoot. Ik ben heel benieuwd of ze opkomen gezien de recente activiteit van een van onze bewakers. Ik zag hem in het schijnsel van de lantaarn door het hek naar buiten gaan waarna ik een klaterend geluid hoorde. Misschien heeft hij wel ‘groene vingers’ en gedijen de planten straks goed dankzij zijn bijdrage… wie zal het zeggen? Vooralsnog heb ik niets aan de planten kunnen zien, maar ik kan ook niet zeggen met welke frequentie hij ze besproeit!

Onverwacht vrij?
Dankzij een skypebericht kwam ik erachter dat het 2e pinksterdag was. Dat was me volledig ontgaan en de anderen ook. Zo hadden we onverwachts 2 vrije dagen in een week. Aan het eind van dezelfde week was het namelijk Madaraka Day, de dag waarop de Kenyaanse onafhankelijkheid – nu 44 jaar geleden – wordt gevierd. Ik de speech van President Mwai Kibaki gedeeltelijk gezien. Een paar punten hieruit: Kenya heeft de prestigieuze UN Public Services Award gekregen, aan de persvrijheid wordt niet getornd, de aanplant van bomen moet worden gepromoot, criminelen moeten hard worden aangepakt (dit geldt zeker voor gangs à la Mungiki) en burgers moeten alert zijn en misdaad bij de politie aangeven, vanaf 2008 zal het onderwijs op de secondary public schools gratis zijn, en de Kenya Vision 2030 moet een roadmap zijn die uiteindelijk zal leiden tot een hogere kwaliteit van leven voor alle Kenyanen. Het eerste 5-jaren plan zal starten in 2008. Tot mijn verbazing benadrukte Kibaki de negatieve kanten van ‘tribalisme’. Hij zei hierover: “Tribalism is a dangerous social and political ill, which has the potential to tear this nation apart. Leaders should nurture national cohesion. Some leaders have used tribalism as a tool for pushing their own political agendas. They should be punished for that. Let us be proud to be Kenyan!”

Verdere activiteiten op Madaraka Day
En wat doe je verder zoal op een feestdag? Dan ga je eten met Kenyaanse vrienden en daarna dansen. We zijn naar Gallileo gegaan, een nachtclub waar die avond hoofdzakelijk Kikuyumuziek werd gedraaid. De bewegingen volgen dan vanzelf! Volgens hen dans ik als anderhalve Afrikaan. Ik denk dat het meer een sportschool effect is, maar goed. We hebben ons kostelijk geamuseerd op de dansvloer en later in een van de zijkamers, waar te midden van de banken een grote TV stond opgesteld waarop Animal Planet werd vertoond. Moet kunnen in een nachtclub. Steve Urwin kwam ook nog in beeld met een stel Komodovaranen en incidenteel werden hipposhots getoond – die ontgingen me echt niet tijdens het dansen. Er waren praktisch geen blanken, ik heb er 3 gezien (mezelf incluis). Prima tent, prima (feest)avond.